Που μιλάς στους άλλους και οι λέξεις σου δε φτάνουν στα αυτιά τους και τα λόγια τους ξύνουν μόνο την επιφάνεια.. ή ακόμη χειρότερα ούτε καν αυτή..
Κι ενώ εσύ χρειάζεσαι κάτι, μια λέξη, μια αγκαλιά, ένα φιλί για να πιαστείς και να συνεχίσεις βρίσκεις μπροστά σου ένα μεγάλο τίποτα και μια εκκωφαντική ησυχία που μπορεί να σου σπάσει τα τύμπανα..
Δεν ξέρω τι συμβαίνει και σε ποια γλώσσα μιλάω, όμως σίγουρα τις μέρες αυτές δε με καταλαβαίνει κανείς..
Μπορεί και να είμαι παράλογη ή απλά στενοχωρημένη ή απελπισμένη ή τρελή από χαρά ή απλά ο εαυτός μου..
Και πάλι τίποτα..
Και δε μπορώ να έχω την απαίτηση αυτή από όλους τους ανθρώπους που είναι γύρω μου.. Μπορώ όμως να την έχω από κάποιους..
Μπορώ όμως να την έχω από έναν;;
Έστω από έναν..
Από εκείνον τον ένα που μοιράζομαι τα όνειρά μου μαζί του..
Κι εκείνος ο ένας δεν είναι απλά κουφός στα λόγια μου, είναι απών στη ζωή μου!
Μέχρι πότε και γιατί θα πρέπει να μιλάω μόνη μου;;;
Μέχρι πότε και γιατί θα πρέπει να σηκώνω το κινητό μου όταν μπορεί να μη θέλω να μιλήσω ή να ακούσω γιατί το προηγούμενο τηλεφώνημα πρόλαβε και κάλυψε και το επόμενο..
γιατί μπορεί να του είμαι θυμωμένη ή απογοητευμένη από τη στάση του..
Και στο τέλος αυτής της απαίσιας μέρας αναρωτιέμαι..
Είναι τα όνειρα ικανά να κρατήσουν μια πραγματικότητα ζωντανή ή όταν ανοίξω τα μάτια μου θα χαθεί κι αυτή μαζί τους;;;
Ευτυχώς αύριο θα είναι μια άλλη μέρα!!!
